Het Nieuwe Europa 2008

Of alles wel goed gaat, staat er de laatste dagen in mailtjes omdat er zo weinig op dit weblog komt te staan. Alles gaat goed voor de duidelijkheid! Heb alleen weining tijd om te internetten en al helemaal om mijn lang uitgeschreven teksten over te typen met behulp van een Hongaars toetsenbord. Boedapest is een van de mooiste steden waar ik ooit ben geweest, daarnaast ook de meest vieze ooit. Ik heb al 2 keer bijna moeten overgeven door de ongelofelijk stinkende zwervers. Bratislava was ook leuk maar een stuk kleiner. De eerste nacht wilde ik vroeg naar bed maar ben toen met mijn roommates tot half 5 uit geweest, terwijl ik die nacht daarvoor in de trein ook maar 1 uur had geslapen. Dus liep mijn tweede dag in Bratislava er wat slaperig bij. Praag natuurlijk ook erg mooi en erg zwaar om te bezoeken omdat ik mijn rugzak nergens kon opbergen (van kluisjes had dat station daar nog nooit gehoord). Vandaag ga ik mijn ticket regelen voor Belgrado. Daarvoor moet ik naar de kleine hel (het grote station). Waarom dat een hel ik zal ik uitleggen in een van mijn volgende berichten. De volgende keer zal ik ook een van mijn langere verhalen overtypen, tenminste als ik een normaal toetsenbord tot mijn beschikking heb.

5 weken geleden kocht ik mijn interrailticket in Amsterdam. Na andershalf uur wachten gingen sommige dingen wat langs me heen. Dat merkte ook de medewerkster achter de balie. Tussen haar ongevraagde adviezen en verhalen van "vroeger" door vertelde ze mijn ook mijn zitplaats van mijn reis naar Praag, nummer 015 was het. Vanwege mij sufheid onderstreep ze het nummer ook nog eens op mijn kaartje . Het kaartje is een stuk groter en onhandiger dan een gewoon treinkaartje. Vroeger was dat heel anders zei de verkoopster tegen mij. Er kwam veel meer bij kijken dan ik als "computer generatie" zou kunnen bedenken. Een schaartje en zelfs lijm kwamen er aan te pas om een internationaal treinkaartje te maken. " Ben ik bij dat het nu allemaal digitaal gaat, stel je voor dat mijn kaartje niet goed was gelijmd, stond ik daar met en ongeldig kaartje in de trein naar Praag" dacht ik toen.

Misschien gaat ook hier "vroeger was alles beter" op. Toen ik in Arnhem de trein naar Praag nam zocht ik namelijk wanhopig naar nummer 015. Probleem:De stoelen in mijn coupe begonnen bij nummer 35 en de coupe met andere nummers ging richting Moskou.Die stomme computer had niet gezien dat er geen nummer 015 bestond. 115 is nu het zitplaatsnummer waar ik dit stukje aan het schrijven ben. Een verschil van 100 plaatsen. Misschien toch weer gaan knippen en plakken?

Niet alleen afspraken maken kost veel tijd en moeite. Wel eens een rugzak met een inhoud van 55-liter efficiënt ingepakt? Heb gisteravond tot half 2 staan puzzelen over de indeling. Nog een paar dingetjes erin en dan kan hij écht dicht.

B92, ik was het alweer bijna vergeten. Het is niet één van de spionnen van de Baron bij Bassie en Adriaan, het is een machtig en invloedrijk radio en televisie-station in Belgrado( Servië). Voor radio.nl vond ik het wel een bezoekje waard dus probeerde ik een afspraak te regelen. Dat gaat niet zonder slag of stoot. E-mails lezen blijkt in de Balkan een trage bezigheid. Na 5 dagen kreeg ik vandaag eindelijk bericht dat een afspraak mogelijk was. Op mijn aanvraag voor een bezoek aan een safehouse voor mishandelde vrouwen in Belgrado, heb ik nog geen reactie gekregen. Gelukkig zit ik over 5 dagen nog niet in Servië, ze hebben dus nog even...